چرا ما همواره باید رنج نقش بازی کردن را در مقابل تماشاگرانی که در خواب هستند  تحمل کنیم

باید به رود پیوست ، جاری شد ، به سوی دریای عدم رهسپار گشت ،

باید همراه شد با زندانی در بند و محکوم و با او به پای چوبه ی دار رفت ،

باید هم نوا شد با قناری کوچک و ضعیفی که در قفس جلادی گیر آمده است ،

باید هم آواز شد با گروه بزرگ غم ، درد و اندوه ،

باید با حزن رفت و رخت بر بست از این خاک غریب ،

باید با جنون همسفر شد در بیابان بی کسی و جدایی ،

باید سوخت و آب شد و با هجران ساخت و پرداخت ،

باید برای همیشه در قالب نقشی فرو روی که هیچگاه برای تو تعریف نشده است ،

باید رها شد و رفت ، در هیاهوی پوچی آدم های چرخان ،

باید رفت و قاطی این مردم هزار رنگ شد ،

باید عاقل بود نه عاشق ، که عاشق همیشه تنهاست و همیشه از زندگی عقب ،

باید چشم دل را بست و از این دریچه به هیچ کس نگاه نکرد ،

باید رفت و فراموش  شد ،

باید نوش گران فراموشی را با دستان زندانبان سر کشید  ،

باید سم مهلک فراق را با دستان خود ساخت ،

باید مرد  ..... !!

 

سلام  خدمت تمام کسانی که میان منت میزارن و به وبلاگ  من  سر میزن از همه ی شما تشکر می کنم

خیلیا از من خواستن که یه کمی وبلاگ و از تیرگی در بیارم و به روشنی فکر کنم

 اما باور کنید هر چه قدر به مغز یخ بستم فشار میارم  نمی تونم از این  روشن تر بنویسم

راستی شاید این آخرین مطلبی باشه که آپ میکنم  دیگه از همه چیز خسته شدم  

دیگه حتی می خوام شما رو هم به زحمت نندازم وبه همه چی  پایان بدم

 به این وبلاگ ، به این همه تیرگی ، به این همه تکرار، به این همه روز مرگی، شایدهم به این زندگی  .

از همه ی شما تشکر میکنم که در طول این مدت منو تنها نذاشتید

 برای همتون آرزوی موفقیت می کنم

این هم آخرین   اراجیف من ،

 

مرگ آخرین دست و پا زدن من برای فرار از زندان تنهایی ،

مرگ آخرین بلیط شانس من برای سوار شدن به قطار ابدیت ،

مرگ آخرین شاه راه ملکوتی من برای پرواز به آسمان ،

مرگ آخرین ایستگاه زندگانی من برای فراموش کردن تمام خاطراتم ،

مرگ آخرین حربه ی من برای فراموش کردن تو ،

مرگ آخرین طرح و نقشه ی من برای بدست آوردن دل ریش خویش ،

مرگ آخرین توجیه و تفهیم هر روزه من برای عقل سوخته ام ،

مرگ آخرین سروش غیبی من برای رهایی از این سلول انفرادی ،

مرگ آخرین حکم دادگاه زندگی برای من ،

مرگ آخرین پل ارتباطی من با وجود ساختگی تو ،

مرگ آخرین رویای من برای دفن کردن حس همیشه همراهم ،

مرگ آخرین تکیه گاه من برای گریز از تو ،

مرگ دوست من است ، رفیقی که فراموشی حواس دارد ،

مونسی که آدرس مرا ندارد ،

مرگ ملکه ی ذهن من ،

مرگ رب النوع من در نفس هایم ،

مرگ آه سوزان من ، مرگ الهه ی زیبای من ،

مرگ اشکهای خون آلود من در مقابل چشمان زندانبان ،

تمام زیبایی های عالم در چشمان نازدانه مرگ  نهفته است ،

ای چشمان من دلتنگ نباشید شب رفتنی است  .

 

                                                                                                            خداحافظ رفیق ........ .

 

 

این زندگی بوی خیانت می دهد

لحظه هایش همه نافرجام است و تلخ

گاه باید در قفس بود تا درک کرد آزادی چه رنگی است اصلا وجود دارد

و پرواز چقدر می تواند آسمانی و لذت بخش باشد

گاه باید آنچنان منتظروچشم به راه ماند که خود انتظارهم پیش وجودت کم آورد وتورا رها کند ،

گاه باید سنگ شد تا هیچکس نتواند تو را بشکند ،

گاه باید آنچنان درد را درون دل نگه داشت تا غم وجودت به توموری بدخیم شود

وسراسر وجودت را سرطان عشق فرا گیرد تا هیچ دارویی  را  شیرین تر از  مرگ  نیابی ،

گاه باید بال پرواز دل راشکست تا عقل برای چند لحظه ی کوتاه هم شده دل را باور داشته باشد ،

گاه باید عقل را وادار به خود سوزی کرد تا به دل فهماند و یاد داد چگونه عاشق ماندن را ،

گاه باید از تمامی آدمیان فراری شد و خود را دور از چشم پاسبان زندان ها پنهان کرد

تا به خود باوراند طعم خوش تنهایی  را ،

گاه باید روح بینهایت جوی خودرادرکالبد انسانی همانند خود بدمی تا مزه فراق راچشیده باشی ،

گاه باید تمام اعضا وجوارح را درراه معشوق خود قربانی کرد جزچشمانت تا با آن زیباییهای وجود معشوقت را بفهمی ،

گاه باید خراب آباد دل راتبدیل به گل کرد وآن راباهزار خواهش وتمنا به دستان پرمهرخدای خویش تقدیم کرد تاهرآنچه در ذهن زیبایش متبلور وجاری است بسازد و در قفس تو نگاه دارد ،

گاه باید بدن را به دو نیم تقسیم کرد تا نیمی از بدنت در حسرت فراق بسوزد و خاکستر شود  و نیمی دیگر در تاب و تب وصال دق کند و بمیرد ،

گاه باید همراه غم رفت تا انتهای جنون تا مرز شیدایی  تا حس وجود تو  تا تنها نباشی  ،

 گاه باید آیینه ی تمام قد خود را با سنگ دلی شکست تا هر ذره از وجود تو معشوقی شود که در آیینه تو تصویرش حک شده است  تا از وجود ننگینت یک ذره خاک هم آلوده نگردد ،

نفس ها بر روی سینه ام سنگینی می کند  من دستان زبر و خشن مرگ را روی گلویم  و نفس های نوازشگرش را روی گونه هایم احساس میکنم ،

ایستگاه بعد ایستگاه مرگ است ،

خداحافظ رفیق    .......   .

 

 

وقتي خبر  را شنيدم ، پاهايم لرزيد

دستانم بي حس شد ، انگار زير آوار مانده بودم

نفسم بند آمد ، باور كردني  نبود

الان هم براي ذهن خاطر  مرده ام باور كردني نيست

خيال  مي كنم در  يك كابوس بي سر وته و وحشتناك گير افتاده ام

و هر  لحظه انتظار  آمدن صبح را مي كشم

ديگر مرا حسرت مرهم نيست و هر لحظه  منتظر خبر خود  هستم

تا نامت براي ذهن من قابل تشخيص است

به هيچ كس اجازه نخواهم داد كه در حريم خصوصي تو پا نهد

و دست در دستان پر مهر الهه ي من ( عشق تو ) به سوي ساحل آرامش پر خواهم كشيد

خبر ، جدال آيينه و سنگ بود و چنان سهمناك بود كه

از آيينه ام  روشني  رخت بست و تاريكي سهم آيينه ي تمام نماي من شد

نمي خواهم بعد از تو در تصوير تمام قد من عكس ديگري  افتد

اگر تو نمي شكستي خود شيشه ي عمر را بر زمين مي كوفتم

خبر ، زجر آور ترين شكنجه براي روح زخمي من به پاس اين همه وفاداري ها

خبر ، بردن من به وادي كبود و سرد برزخي دادگاه زندگاني از دست رفته ام

خبر ، پريدن تمام افكار و انديشه هاي رنگين من براي طرحي از يك زندگي

خبر ، آفت خوردن تمام محصول مزرعه ي بزرگ قلبم

خبر ، سياه شدن بخت سفيد من

خبر ، تك نوازي من در كنسرت بزرگ غم

خبر ، اجراي بازيگري من روي صحنه ي نمايش براي از بين بردن خاطرات تو

خبر ، پناه بردن به نقش خارج از دستور من براي فرار از زندان وهم انگيز تو

خبر ، پژواك شكستن شاخه هاي من بود

خبر ، فقدان آگاهي را از من گرفت و بارور كرد مرا

و اين خبر تو بود كه مرا از همه فراري داد و بر جرات مي توانم بگويم

حتي از خودم و سايه ي خودم نيز ترسانم

دستان پر عطوفتت را ، صداي گرم و آتشينت را ، غرور معنوي و رب النوعي تو را ،

نگاه ساده ،  بي پيرايه ي و آسماني تو را ، سادگي ات را ،

صفا ، يك رنگي و متانت تو را كه هيچگاه لمس و يا حسشان نكردم

سپاس ميگويم و ارج مي نهم

براي  آماده شدن براي  رويايي با خود زندگي را ترك مي كنم

حتما من لايق نبودم

خسته شدم ، مي خواهم خودم باشم ، نه مرده ي متحرك و نه سايه ي يك آدم  !

همين ................. !!

 

 

سلام به همه ي كساني كه منت ميزارن و ميان و  وقت گران بهاي خودشونو هدر  ميدن

و به نوشته هاي  چرت و پرت من  رغبت نشون ميدن

 دست همتون درد نكنه ،

اما در خواب من هيچ رويايي نيست تمام خوابهاي مرا كابوس ها پر كرده اند

چرا  مياين و وقت خودتونو دور ميندازين ؟؟

خيلي ها مي خواستن راجب اميد بگم و بنوسيم و به نوشته هام يه كم جهت بدم

 اما هر چي به مغز يخ بسته ي خودم فشار ميارم هيچ روشني يا روزني يا منفذي وجود ندارد

انگار تمام راه ها  به نيستي ختم مي شوند و پنجره ها به عدم باز مي شوند

 باور كنيد!

 ديگر از نا اميدي هم خسته شدم همه از من صورت گرفته اند وهيچ كس وقت خود را با من تقسيم نمي كند

حتي مرگ هم سراغي از ما نمي گيرد و در دفتر خاطراتش نام مرا خط زده است

 

خيلي ها گفتن لا اقل خودتو معرفي كن

اما من سايه ي يه آدمم و سايه ي يه آدم نه اسمي داره و نه چيزي براي مالكيت !  .... همين ! 

من فراموش شده ي تاريخ زندگاني خويشم  من در انتهاي حزن به دنيا آمده ام

 تمام زندگي ام بوي نم غم و تنهايي مي دهد جز غم و درد هيچ چيز در زندگي من معنايي ندارد

 تنهايي !  فلسفه ي من و جدايي جهان بيني من است

ديگر هيچ چيز نمي تواند مرا بر سر شوق آورد حتي مرگ ،  اين پیرمرد  فراري از من .

اینجا سال ها همه یک فصل ،

ماه ها همه یک رنگ ،

هفته ها همه بی حاصل ،

و روزها همه تکرار ،

اینجا عمر به آخر خودش نزدیک  می شود ،

اینجا همه کور رنگند .

 

از این نوشته های من هیچی دستگیرتون نمیشه ،

چون چیزی که شما می خوایین اینجا پیدا نمیشه جز اندوه و پریشانی ،

و کاش می دانستید درخت زندگانی من از آب و خاک اندوه تغذیه می کند

 و اندوه را هیچ بار و ثمری نیست .

دیگر از همه چیز حالم به هم می خورد حتی از قیافه ی تکراری خودم ،

تمام آیینه های شهرمان را برداشته ام تا هیچگاه حتی در خاطرات دورم ، خودم را یاد نیاورم .

 

 

این هم چرندیات یا به قول دوستانم اراجیفی هستن که آماده کردم !!

 

قاصدکی خسته از راه به پشت پنجره ی من رسیده بود

و به من  پناه آورده بود

قاصدک  !

صاحب این پنجره راوی قصه های شوم و دردهای پنهان  است

راه را گم کرده ای که به این ویرانه پای نهاده ای ،

قاصدک لبانش را باز کرد

حرف زد ...

من به امید بهشت موعود خود مهاجرت می کنم

حرفش را قطع کردم

قاصدک حرفت را تکرار کن !

چه گفتی ،    تکرار کن !

امید !

 امید دیگر چیست ؟!

نام باغ توست یا گمشده ی دیرینه ات ؟!

قاصدک ...

این واژه برای من غریب و نا مفهوم است

دل من جای این بچه بازی ها نیست

همیشه در مقابل این کلمه علامت سوال می گذارم

می دانی چرا ؟!

چون هیچگاه این واژه ی مزخرف را درک نکرده ام

قاصدک خاموش ماند شاید هم گریست

هاج و واج مانده بود

در اوج بغضش پرسید

مگر می شود امید نداشت

قاصدک ،

این مجسمه ی سنگی که در  برابر توست روزهای آفتابی ندارد

امید نام مرا از  دفتر روزانه اش خط زده

یک خط درشت گرداگرد نام من

قاصدک ،

اینجا امید نمی تواند یا نمی خواهد پرواز کند

اینجا بوی نا امیدی می دهد

بوی سکوت ، بوی رنج ، بوی درد ، بوی غم ،

قاصدک نمی خواست باور کند !

انکار را می توانستی از چشمانش بخوانی

باز قاصدک خاموش ماند

من داستانم را برایش بازگو کردم

تمام واگویه های هجران و فراق را

قاصدک بغضش را خورد

از این همه نا امیدی به ستوه آمده بود

نمی توانست این همه درد و  رنج را تحمل کند

بغضش ترکید  !!

قاصدک گریست من هم با او  ،

صبح از قاصدک پشت پنجره ی من  چیزی نمانده  بود

او هم نتوانست این غم نامه را باور کند

قاصدک هم رفت

و من با امید تنها ماندم ..........   .

 

 

برایم  سخت  است که کسی را قبول  داشته  باشم

برای ذهنم غیر قابل قبول است

که عکس دیگری در قاب بلندش جای گیرد

برای قلب کوچکم محال است تحمل کند

که با چشمان خود وجود دیگری را بر تخت  سلطنتش ببیند

خودم نیز غیر از تو کسی را قبول ندارم و کسی دیگر برایم

دلبر یا افسونگر  نیست و در دهانم مزه ندارد

و همه زیر دندان هایم طعم تلخ و گس دارند

اما افسوس ،،

می دانم و نمی دانی که دوست داشتن های من سراب تنهایی بیش نیست

یا تو نمی خواهی  یا من  لایق  نیستم

وسعت تو باعث خود سوزی من شد

بزرگواری ات فکرم را وادار به خود کشی کرد و برای ابد

رگ خویش را پاره کرد

صفا ، صمیمیت و آسمانی بودن تو

آن قدر برای قلب کوچکم سنگین بود که تمام افکار  

رنگین اش مشوش شد و خود را برای همیشه به دیوانگی زد

یک رنگی و وقارت ،

مرا تبدیل  به جسد نیمه جانی کردکه فقط با دیدن تو لحظاتی کوتاه

جان می یافت و آسمانی می شد و همیشه از شرم حضور تو در رویاها

به دنبال عطر نفس های مستی آورت می گشت ،

 افسوس ... !!

دیگر حضوری از تو نیست ،

وای بر جاهلی من اگر بخواهم با .......؟؟

فکرش را هم به مخیله راه نمی دهم

چه برسد به وصال !

وای بر من اگر بخواهم سال های بی تو را ارج نهم

اف بر زندگانی ،

تا عطر نامت هست نفس می کشم

به خود که نمی توانم دروغ بگویم

نمی توانم بی تو زندگی کنم و با وعده های رنگین سر خود را کلاه بگذارم

نفس می کشم اما زندگی نه ... !!

بی تو برای همیشه در نیستی ذوب می شوم و رنگ می گیرم

بی تو برای همیشه رخت چرکین بی عاری را بر تن خواهم کرد   ...  !!

 

 

برو  ای دل

ما را به حال  خود رها کن

هیچ عیبی  ندارد ما تنهاتر می شویم

تو نیز تحمل  این درد را نداشتی 

می دانم خسته  شده ای   ،

تو نیز ما را رها کردی و فروختی ،

حال من مانده ام و صدایی که همیشه با خود بازگو خواهم کرد !!

من  مانده ام تنهای تنها

دیگر هیچ تسکین دهنده ای برای خود  نمی یابم

تا به وی چنگ ، و خود را از این تیرگی وارهانم

حال  فهمیده ام همه چیز عدم است

این خاک ها که بر  روی  من  سنگینی می کند

می خواهم این خاک ها را کنار بگذارم

می خواهم سبک شوم !!

دیگر هیچ چیز نمی تواند مرا بر سر شوق آورد

 دیدنت ،

 شنیدنت ،

 خبرت ،

 حتی وصالت ،

من  با چیزی برای تو زندگی خواهم کرد  ،

من با مرگ خو گرفته ام  ......  .

 

 

اي پرستو  كه  پيام  آور  فرورديني

به سراغ من چرا آمده اي !!

از  من  بگريز  ..

در باغ من هيچ نشاني از بهار  نيست ،

بهار مرا زمستان ها پايمال كردند ،

تمام سبزي و خرمي مرا دستان مهربان مرگ براي خود برداشته

و باغچه ي زندگي مرا شخم زده

آدرس را اشتباه آمده اي ،

تا دير نشده برگرد

اينجا خبري از رويش نيست !

هرچه هست  ...

سياهي است و سكوت است و درد  است و غم ،

جز اين درختان تناور در  اين باغ هيچ نمي رويد

پرستو جان  ...!!

چه سرد و چه درد آلود ..

نشسته اي و آواز رهايي سر ميدهي

اينجا تمام فصل ها يك رنگ است

وهيچ نشاني از زندگي نيست ،

اينجا خزان حاكم است

و بي برگي سهم باغ نيم سوخته ي من

پرستو جان برگرد   ............    .

 

 

آغاز   سال  نو ؟!

 

باز  مثل همیشه  تنهای  تنها  بر   سر    خوان  با   صفای ..... نشسته  بودم

هفت  سین را چقدر  قشنگ چیده بود ... !!

 سکوت من ،

 سنگینی  غم ،

  سیاهی  درد ،

 سردی مرگ ،

 سختی  هجران ،

 سرشاری  پریشانی ،

  وباز  سوختن من ،

باز  کسل و مغموم دست در  دستان  غم  در  کنار  سفره ی آبی  آسمان

همه  جا  بوی  تیرگی  و کهنگی  می دهد

آدمیان  برگشته از  قبرستان !

همه شان با چنگال های خاکین و خون آلود !

بهار  آمد و با خودش  غم  آورد ،غم یک  گناه  بزرگ

غم گناه بزرگ دوباره  زیستن !!!

دوباره آغاز مي كنيم سالي  را  سرشار از تكرار !!

سرشار از بي رنگي  ..

سرشار از بي هويتي  ...

و پناهنده به نقش هاي كاذب و دروغين .

 

سال نو مبارك  

 

 

 

گاه  باید ماند و درک كرد  یک  کاسه  سرشار  از درد

با  چند  نفس از گلو  پایین  می رود

و گاه باید رفت و پر کشید تا جایی پر از ویرانی

تا فهمید ..... !!

 سهم خوش این داغ جان سوز را

 

 سلام بچه ها  اميدوارم  که حالتون  خوب  باشه  اين  مطلب  و  مي نويسم و

 تا يه مدت آپ نمي كنم خيلي به هم ريختم ، حسابي داغون شدم ، برام دعا كنيد .

 

 

من آن جنگجويي را مانم كه شمشيرش شكسته،

اسبش زمين خورده و زه كمانش پاره شده

من فاتح شهرهاي سوخته و ويران شده ام

 

من آن فرمانده اي را مانم كه سپاهش او را ترك گفته ،

افراد وفادارش به خاك و خون كشيده شده و

در حلقه ي محاصره ي دشمنان گير افتاده 

 

من آن ناخدايي را مانم كه كشتي اش غرق شده،

قايق هايش پاره پاره شده و نفس هايش به شماره افتاده

 

من آن كودكي را مانم كه مادرش او را ترك گفته،

گهواره اش برگردانده شده و شيشه ي شيرش تمام شده

 

من آن شهري را مانم كه همه او را تنها گذاشته و ويران شده،

ارواح بر او ساكن شده مردم از ترس وي فراري شده

و سياهي بر همه جايش حاكم شده

 

من آن پرنده اي را مانم كه پايش بر بند نهاده شده ،

در قفسش بسته شده و دام و دانه اش مسموم شده

 

من آن مسافري را مانم كه در بيابان تنها مانده ،

تشنگي امانش را بريده ، كاروان او را جا گذاشته

و چمدان تنهاييش ربوده شده

 

من آن ماهي را مانم كه در صيد گرفتار آمده ،

از دريا دور افتاده و درون تنگ كوچك بلور

كنار طاقچه ي زندگي از ياد رفته

 

من آن كشاورزي را مانم كه زمينش را سيل گرفته

انبارش را آتش سوزانده و محصولش را آفت زده

 

من آن مطربي را مانم كه سازش شكسته

نواختن از يادش رفته و تمام ساخته هايش سوخته

 

من آن غريقي را مانم كه طناب از دست داده ،

طوفان او را ربوده و منجي اش او را فراموش كرده .

 

                                                                                                 يا حق  ..... !!

 

 

خيلي سخت است كسي را دوست داشته باشي و او اصلا نداند

كاش اصلا نديده بودمت  

كاش تو را به خيال نمي آوردم

كاش همان لحظه جان داده بودم

نمي دانم چرا تا تو را ديدم دل از كنم بيرون رفت و

عنان اختيار از دست دادم

انگار كه سالهاست مرده ام

هيچ كس مرا به ياد  رنجور خويش نمي آورد

چقدر دور افتاده ام ....

چقدر زود گم شدم

كاش همان لحظه دلم را از سينه بيرون مي اوردم و چون دستمالي ودور مي انداختم

هيچ كس نفهميد من عاشقم ....

حتي .............. !!

كاش در سينه ام دلي وجود نداشت تا با ديدن تو به تپش بيفتد و بي قرار شود

كاش دلم سنگي بود تا با ديدنت بر آيينه ي هستي كوبم

كاش دلم اين همه خونين نبود ....... !!

 

**************

 

شايد نداني كه فراق جانسوزت چگونه دارد مرا از بين مي برد

ذره ذره مي خورد

شايد نداني كه چقدر سا عت ها و لحظه ها بي تو بر من سخت مي گذرد

شايد نداني كه اين دل بيچاره ام چگونه بهانه ات را مي گيرد

 و با كوچكترين حرفي غير از تو به هم مي ريزد

رد پاي اشك در صورت من جا خوش كرده و نمي دانم زندگي بدون غم چه مزه اي دارد

آيا اصلا وجود دارد ؟ ! ..........

همه چيز بوي غم مي دهد و در كامم تلخ تلخ است

باور كن نمي دانم روشنايي را با كدام وا‍‍ژه تعريف و تفسير كنم

ولي اين را مي دانم

مي دانم با ياد تو تنها درياي طوفاني ام آرام مي گيرد

و كشتي پهلو شكسته من به ساحل خوشبختي خواهد رسيد

ميدانم كه هيچ گاه اين نوشته هاي مزخرف من را را نخواهي خواند

ولي دل خود را بيهوده خوش مي كنم

من فقط با يادت زندگي خواهم كرد ...... !!

 

 

دیشب دیگر می خواستم برای همیشه تو را کنار بگذارم

خیلی با دلم کلنجار رفتم تا راضی اش کردم

و با خود گقتم برای اینکه تو را به خاطر نیاورم

دل را از سینه بیرون آوردم و با

چشمان اشک آلود آن را به گوشه ای پرت کردم

از شدت درد خوابم برد

هراسان از خواب بیدار شدم

صدای ضعیفی می آمد که نام تو را می خواند

به جستجوی صدا رفتم

دیدم فکر است ...

که گوشه ای کز کرده و نام تو را بر زبان جاری می کند و می گرید

گفتم تو چرا گریه می کنی تو که همیشه وجودش را انکار می کردی !!

با صدای لرزانی گفت !!

 فقط می خواستم آتش دل را افزونی کنم

من امشب تا صبح به جستجوی دل خویش بودم

باز دلم در دستان پر مهر تو بود .

 

**************

 

زندگی را بر من رسوا حرام کرده ای

دریغ از یک لحظه آسودگی و راحتی

مگر می شود  ...

تو را  یک دم در ذهن غبار گرفته  خود مرور نکنم 

و دم به دم بهانه ات را نگیرد

یادت امان هم نمی دهد

و تازیانه های غمت هر صبح و شب بر صورتم نواخته  نشود

بی تو آهنگی در زندگی من وجود نخواهد داشت

شاید بی تو زندگی کنم

اما ..............  .

 

 

 

باز من  باز تنهایی  باز غم

باز فشردن گلو زیر پنجه های نا خوش درد

باز خراشیدن گونه هایم

باز افسوس خوردن های بیهوده

باز دست و پا زدن نافرجام

در مرداب فرصت های از دست رفته

باز من و آتش دوری ات

باز من و دفتر سفید رو به رویم

باز لحظه ی رفتن

باز یاد کردن از خوشی های ساخته و پرداخته ذهن پریشانم

باز من و سیاهی

نمی دانم چگونه تو را خطاب کنم تا دلم آرام گیرد

باور کن مرا      اگر مرا لایق می دانی

امیدی بر گرد امید ما نمی چرخد

بهار نشانی از باغ فرسوده ما نمی گیرد

انگار بی برگی سهم ماست

از این خرابات غم و کنج این ویرانه

نیک می دانم که هرگز این نوشته هایم  را نمی خوانی یا به  قول دوستانم اراجیفم را

ولی هر چه در خود می نگرم منی وجود ندارد

تمامآ تو هستی

ولی بگذار تمام بدنم را تقسیم کنم بین من و تو

دست هایم ، پاهایم ، فکرم ، دلم ، هر چه که دارم و ندارم برای تو

ولی بگذار  چشم هایم برای خودم باشد تا با آن

وجودت را حس کنم و زیبایی های تو را درک کنم  و به آسمان ها پرواز کنم با خیال رنگینت

به دل خود نگاه می کنم   انگار راضی نیست

باشد ،

چشم هایم نیز برای تو اگر آنها را نمی خواهی مثل همه چیزم ....

برای پاهای نازنینت بگذار فرش باشند

 که من این روشنایی را بدون حضورت سیاهی محض می دانم

جر تو ،

من با سیاهی و شب ،  درد و تنهایی خو گرفته ام

همسایه ی دیوار به دیوار ما غم است

شادی از کوچه ی ما رخت می بندد

نشانی خانه ی ما را حتی اجل هم گم خواهد کرد

بی تو نفس هم با ما می جنگد

دیگر چه انتظار بیهوده ایست از دوست یا آشنا غریبه یا دشمن

دیوار های سنگی فاصله را زیاد کرده اند

انگار تو هم راضی هستی و می خواهی به این فاصله بیفزایی

چشمانت را باز کن

با من حرف بزن

در بر روی من بگشا

آشنای دیرینه ات پشت در است

باز .........

تکراری همیشه بیهوده و تلخ

باز من و نواهای غربت

باز ناله های جانکاه شبانه

باز فرو بردن بغض با هزار جان کندن

افسوس ....

که شب گذشت و خیالت یک لحظه ما را رها نکرد

من ماندم و تنهایی و شب   .. !!

 

 

آه نمی دانم !

باید تحمل کرد یا نه ؟ اصلا چرا باید ماند

چرا باید پر نگو شد

چرا باید در این دام مخوف ماند و زجر کشید

تا کی در قفس تنها باشی و روح خود را با افکار مشوش و واهی

پریشان کنی

نمی خواهی یکدم آزاد باشی  ؟

تا کی در بند دنیا اسیر می خواهی بمانی

تا چند ؟

نمی خواهی برخیزی

چون هر شب تا صبح با یاد تو بودم

فکرت ما را رها نمی کرد

به هر دری زدم تا تو را فراموش کنم

مگر می شود امکان پذیر نیست  !

خواستم برای همیشه تو را کنار بگذارم اما باز نتوانستم

هر چه به خود فشار می آورم

می دیدم نفرین شده ام

انگار ما را طلسم کرده ای

شاید ندانی 

 اطمینان دارم

که یادت چگونه شب و روز را بر من حرام کرده

چگونه یادت چون میخ در سرم فرو می رود

تمام زندگیم بوی تو را می دهد

اما افسوس نمی دانی

فرسوده شده ام

باز هم نمیدانی

«« این دل بیچاره چگونه بهانه ات را می گیرد »»

کاش نبودم .. !!

حال ای مرگ ای آشناترین واژه و مفهوم  ای ساده ترین بیم امید

دیگر نمی خواهی با این همه بدبختی ما را یاد کنی

نمی خواهی یکدم ما را به خوان با صفایت بنشانی

دلم بسی تنگ است

مشتاق دیدارت

پس ما را یاد کن

منتظر تو خواهم ماند !!

به امید وصال  ...

 

 

نمی دانی  ...

 

 که چقدر لذت بخش و گوارا است 

با یاد کسی زندگی کنی که هیچگاه نداند که تو چه مشتاقانه منتظر دیدنش یا خبرش می مانی

نمی دانی  ...

چه قدر آرام بخش است نام او را آهسته در کنج خلوت و تنهایی خود بر زبان جاری کنی و به آسمان پرواز کنی 

 و سخت است این که این راز را بپوشانی و با سختی تمام خود را با محیط وفق دهی .

 

««  باور کن زجر آور است  »»

 

شب را خیلی دوست دارم چون تو در آن جاری هستی،چون وجودت حس می شود ،چون غمت با ماست .

نمی دانم می خواهم چه بگویم  !!

دیگر قلم هم نمی تواند مرا یاری کند   انگار مثل من از غم بزرگی رنج می برد .

به خاطر آسمان ابری قلبم  ،

 می خواهم اوج بگیرم تا جایی فراسوی زمانها با تو همسفر خواهد شد 

تو نیز خواهی آمد  .............  !!

 

 

آن قدر در فراقت کاغذها را سیاه کردم

که دیگر انگشتانم قادر به نگهداری قلم نیست

باور کن نمی توانم تنهاییم را با چند سطر بیهوده از بین ببرم یا

حداقل تقسیم کنم

باور کن این خانه بی تو خرابه است و بوی ویرانی می دهد

باور کن کسی در پستویش جای ندارد

باور کن که یادت تنها چراغ روشن این کاشانه است

باور کن دلم را که از دوریت,

پژمرده

آسمانش ابری .

کرکره اش پایین آمده

زورق اش شکسته

ستاره بختش خاموش شده و بی فروغ تر از همیشه .

بی تو بر مدار حیرانی خواهم چرخید

باور کن مرا ...

تنها تو می توانی نگاه شکسته ی مرا بخوانی و باور داشته باشی

 

******************

 

ای همدم تنهایی من

ای مونس شبهای تارم

ای شبگرد تنهای من

ای همسفرم در جاده ی انتهای نگاه

ای یگانه رفیق و دوست من

ای سردار زندگانی تاریک من

ای آلوده ی رنج

ای دریای احساس

ای نسیم خوش وصل

ای تمامی تارو پودم

ای سمند جادویی

خسته شده ام .......

ای غم 

 

««  دست از سر دل بردار »»

 

 

 می دانم .....

که شاید هیچگاه این هجویات را نخوانی یا اصلآ نشنوی که

کسی در نا کجا آباد تاریخ زمانست از فراقت خاکستر شده

   شاید ندانی  ...  !!

 که کسی چه قدر مشتاقانه در وصف تو کاغذها را سیاه می کند

شاید هیچگاه در زندگی عقب نمانی و ندانی

چگونه با هزار جان کندن به جای اول خود  خواهی رسید

شاید هیچگاه این اتفاق نیفتد که بدانی و درک کنی که فکر کردن چه قدر عذاب آور است

   شاید ندانی  ...  !!

 که چگونه شب ها تا صبح کسی با خیالت زندگی می کند و صفا می برد

   شاید ندانی  ...  !!

 که این کس که تمام وجودش غرق در توست

دارد با غم دست و پنجه نرم می کند و زندگی می کند

   آری ....

 تنها مونس من در سالهای غربت از تو

   آری ....

 همان که نصفه های شب

سلانه سلانه به سراغ من می آید تا از تنهایی دق نکنم

مشوق ابدی من  ....

عاشق خون بهایش بر عهده ی معشوق است

عاشق در معشوق خود ذوب می شود  و

 

««  محصول آخر عاشق نیست شدن است  »»

 

گاه بعضی رازها هستند که فقط با مرگ به دست می آیند

این گونه رازها فقط با خط خون قابل نوشتن هستند

و هر کس نمی تواند آنها را بخواند و بفهمد و درک کند

ای شهید راه عشق

آری تو نیز باید شهید شوی  ......  !!

 

      این مثنوی جدایی آخر کی به پایان می رسد

        من برگ برگ این کتاب کهنه را

         به آتش خود خواهم سوزاند

         تا دیگر نامی از من باقی نماند

        آتش دلی سخت مجنون که از درد فراق

        آسمان نگاهش همیشه ابری است

         مدتهاست

        که عطش دیدار تو کام دلم را فرسوده

           کاش می شد ..

        از زیر تیغ نگاهش یواشکی رد شد و بی تفاوت بود

           کاش می شد ..

           در این سینه تنگ به جای دل سنگ بود

           کاش می شد ..

         اصلا به تو فکر نکرد با این همه افکار مشوش

           کاش می شد ..

        حتی برای یک لحظه یک شب

        یاد تو خاطر ویران ما را رها کند

        کاش وای کاش ..

         که هیچ گاه به وقوع نمی پیوندد

         نمی دانم چه بگویم ویرانی ام را مدیون تو هستم

         امشب هم گذشت و تو تا صبح  با  ما بودی و یک لحظه از خاطر مشوشم بیرون نشدی

          کاش میدانستی ........

 

                     ««  یادت یک لحظه ما را رها نمی کند  »»  

 

 

انتظار عجیب ترین بعد وجودی انسان است 

             و همین انتظارات است که به زندگی معنا می بخشد

    و تا لحظه ی مرگ انسان را همراهی می کند

                      انتظار یعنی  انتهای شیدایی و دل باختگی

   انتظار یعنی اوج دل تنگی های شاعرانه

                            عاشق که در فراق معشوق خود

                                  بند بند اعضایش را به رشته ی تحریر در می آورد

 

            ««   تنها منتظر است که عاشق می ماند  »»

 

 

   «« به نام او که هر چه داریم از او داریم »»

 

 دوستان  عزیز امروز میخوام اولین مطلب و تو وبلاگ آپ کنم

ازتون می خوام که با نظرات قشنگتون منو در هر چه بهتر شدن وبلاگ

 یاری کنید   ............  !!

امیدوارم که منو فراموش نکنید   ......             یا حق............. !!